 |
رای سرزمینی مجروح
چه میتوان سرود
که شادش کند؟
چون شمشیری، بر فرق دشمنانش! و تو از من شعری میخواهی که نمیتوانمش سرود. اما بگیر! برادر گرامی من!
شعلهای از این آرزو مرا
که ایمانی نیز هست: «رنج از گردههای کردستان برمیخیزد چرا که تو دوستش داری و زیرا که برادران و خواهران تو بر یالها و سینه دشتهایش به خون غلطیدهاند.  
و باز هم زیرا که
مشعلی فراراه ماست.
با شعلههایی حقیقی رنج از گردههای کردستان برمیخیزد چرا که چشمان مشعلمان فروزان است. چون شمشیری که از کردستان تو و خراسان من دفاع میکند. من دیدهام پیشمرگانی را در هنگام شهادت و کودکانی ازخراسان و تهران که مجاهدانی شدند و برای کردستان میجنگند م. شوق. |
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر